Éric Rohmer

Dari Wikipedia bahasa Indonesia, ensiklopedia bebas
Langsung ke: navigasi, cari

Éric Rohmer (lahir 4 April 1920 – meninggal 11 Januari 2010 pada umur 89 tahun[1]) adalah seorang sutradara Perancis.

Biografi[sunting | sunting sumber]

Dilahirkan di Nancy, Perancis dengan nama Jean-Marie Maurice Scherer, ia mulai dikenal sebagai editor majalah film Cahiers du Cinema. Di sinilah ia berkenalan dengan tokoh-tokoh kritikus film Perancis lainnya seperti Jean-Luc Godard, Jacques Rivette, François Truffaut dan Claude Chabrol. Mereka kemudian menjadi bagian dari gerakan Nouvelle Vague.

Film-film Rohmer memiliki ciri khas dialog yang panjang dan mendalami psikologi dan hubungan antar manusia. Rohmer telah membuat beberapa siklus film, yaitu film-film yang memiliki tema yang serupa; tiga di antaranya adalah Six contes moraux (Enam kisah moral), Comédies et proverbes (Komedi dan pepatah) dan Les Contes des quatre saisons (Kisah empat musim).

Filmografi[sunting | sunting sumber]

Film-film pendek[sunting | sunting sumber]

  • Journal d'un scélérat (1950)
  • Présentation ou Charlotte et son steak (1951)
  • Les petites filles modèles (1952)
  • Bérénice (1954)
  • La sonate à Kreutzer (1956)
  • Véronique et son cancre (1958)
  • Nadja à Paris (1964)
  • Paris vu par... Place de l'Étoile (1965)
  • Une étudiante d'aujourd'hui (1966)
  • Fermière à Montfaucon (1967)
  • Loup, y es-tu? (1983)

Tidak termasuk siklus[sunting | sunting sumber]

Six contes moraux[sunting | sunting sumber]

  1. La Boulangère de Monceau (1962)
  2. La Carrière de Suzanne (1963)
  3. Ma nuit chez Maud (1969)
  4. La Collectionneuse (1967)
  5. Le Genou de Claire (1970)
  6. L'Amour l'après-midi (1972)

Comédies et proverbes[sunting | sunting sumber]

  1. La Femme de l'aviateur (1981)
  2. Le Beau Mariage (1982)
  3. Pauline à la plage (1982)
  4. Les Nuits de la pleine lune (1984)
  5. Le Rayon vert (1986)
  6. L'Ami de mon amie (1987)

Les Contes des quatre saisons[sunting | sunting sumber]

  1. Conte de printemps (1989)
  2. Conte d'hiver (1991)
  3. Conte d'été (1996)
  4. Conte d'automne (1998)

Drama sejarah[sunting | sunting sumber]

Referensi[sunting | sunting sumber]

  1. ^ Nouvel Observateur (Perancis)

Pranala luar[sunting | sunting sumber]