Johan Hendrik Caspar Kern

Dari Wikipedia bahasa Indonesia, ensiklopedia bebas
Langsung ke: navigasi, cari
Hendrik Kern

Johan Hendrik Caspar Kern (lahir di Purworejo, 6 April 1833 – meninggal di Utrecht, Belanda, 4 Juli 1917 pada umur 84 tahun) yang juga biasa ditulis sebagai H. Kern atau Hendrik Kern, ialah seorang orientalis dan ahli bahasa Sanskerta berkebangsaan Belanda. Ia adalah profesor di Benares, dan di Leiden antara tahun 18651903.

Kern ialah seorang ahli terkenal dalam filologi India, Melayu, dan Polinesia. Ia juga mengurusi masalah arkeologis yang berhubungan dengan sejarah Buddha (Maklumat Ashoka) dan juga sejarah agama Buddha dalam karyanya yang berjudul Geschiedenis van het buddhisme in Indië (2 jilid, 18821883) dan Manual of Buddhism (1896). Verspreide geschriften karyanya terbit dalam 15 jilid (19131929).

Bibliografi[sunting | sunting sumber]

Karya terkenal Kern ialah Geschiedenis van het Buddhisme in Indië. Ia juga mengarang karya lain, seperti:

  • Handleiding bij het onderwijs der Nederlandse taal (2 jilid, Zutphen, 1859-1860, sering diterbitkan)
  • Korte Nederlandse Spraakkunst (Haarlem 1872)
  • Over de schrijfwijze van eenige zamenst. in het Nederlands (Utrecht 1858)
  • Çakuntalā of het herkenningsteeken, Ind. tnsp. van Kalidāsā (Haarlem 1862)
  • Over het aandeel van Indië en de geschiedenis van de Beschaving, en den invloed der studie van het Sankrit op de taalwetenschap (Leiden 1865)
  • Die Glossen in der Lex Salica und die Sprache der Salischen Franken (Den Haag 1869)
  • Over de jaartelling der Zdl. Buddhisten (Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen (KNAW) 1874)
  • Wrttasançaya, Oud-Javaans leerdicht over versbouw, teks dan terjemahan. (Leiden 1875)
  • Eene Indische sage in Javaansch gewaad (KNAW 1876)
  • Over de oudjavaanse vertaling van 't Mahābhārata (KNAW 1877); Geschiedenis van het Buddhisme in Indië (2 jilid, Haarlem 1881—1883)
  • Over den invloed der Indische, Arabische en Europese beschaving op de volken van den Indische Archipel (Leiden 1883)
  • Saddharma Pundarīka (terjemahan Inggris, Oxford 1884)
  • Verklaring van eenige woorden in Pali-geschriften (KNAW 1886)
  • De Fidji-taal vergeleken met hare verwanten in Indonesië en Polynesië (Amsterdam 1886)
  • Tekstuitgave van het Oud-Javaanse heldendicht Rāmāyana (Den Haag 1900)
  • De legende van Kunjarakarna (Amsterdam 1901)
  • Taalvergelijkende verhandeling over het Aneityumsch, met een Aanhangsel over het Klankstelsel van het Eromanga [sic] (Amsterdam 1906).
  • Dan sejumlah artikel di harian terbitan Bijdragen tot de Taal-, Land- en Volkenkunde dan lain-lain.

Pranala luar[sunting | sunting sumber]