Victor Nicolas

Dari Wikipedia bahasa Indonesia, ensiklopedia bebas
Langsung ke: navigasi, cari
Victor Nicolas di studionya di Montmeyan pada tahun 1950.

Victor Edmond Nicolas (lahir di Brignoles, 2 Februari 1906 – meninggal di Montmeyan, 16 Juli 1979 pada umur 73 tahun) adalah seorang pematung Perancis.

Biografi[sunting | sunting sumber]

Victor Nicolas, adalah putra dari Nicolas Bertin (1879-1918), seorang dosen matematika yang gugur dalam Perang Dunia I[1][2], dan ibunya seorang guru, Victorine Tardieu (1878-1965). Ia adalah cucu dari Fortuné Nicolas (1850-1920), hakim pengadilan wilayah Tavernes dan kepala desa Montmeyan 1886-1892.

Ia menikahi Josette Behar (1911-2011), seorang pematung dari lulusan École nationale supérieure des beaux-arts (Perguruan tinggi seni rupa) di Paris, dimana dari perkawinan tersebut mereka karuniai seorang putra, Nicolas Vincent (1934-2009).

Menempuh pendidikan menengah pertama di Lorgues dan kemudian pendidikan menengah atas di Toulon. Setelah menamatkan pendidikannya di sekolah tersebut, ia berhasil mendapatkan beasiswa dari lembaga seni di Toulon.

Dengan beasiswa tersebut, ia melanjutkan pendidikan ke École nationale supérieure des arts décoratifs (Perguruan tinggi seni dekoratif) di Paris dimana ia mendapatkan bimbingan dari Hector Lemaire, Camille Lefevre dan Pierre Séguin. Ia mendapatkan penghargaan sebanyak 8 (delapan) medali antara tahun 1924 dan 1926[3].

Kemudian ia melanjutkan pendidikan ke École nationale supérieure des beaux-arts (Perguruan tinggi seni rupa) jurusan seni patung di Paris. Di sini pun ia dibimbing oleh Jules Coutan, Paul Landowski[4] dan Auguste Carli antara tahun 1926 dan 1930. Ia juga memperoleh Prix Roux dari Institut de France dan Prix Chenavard dari Perguruan tinggi seni rupa[5]. Ia terpilih sebagai ketua jurusan seni rupa oleh Asosiasi Mahasiswa Paris pada tahun 1928[6].

Tiga kali pemenang di Salon des artistes français : Sebutan terhormat pada tahun 1929[7], medali perunggu pada tahun 1933[8] dan medali perak pada tahun 1934[9]. Dua kali menerima beasiswa bergengsi Prix de Rome jurusan seni patung pada tahun 1930 dan 1933. Bekerja di studio pematung Henri-Edouard Lombard dan Naoum Aronson.

Pada tahun 1934, ia mendirikan sebuah studio di Montmeyan, dalam bangunan bekas kapel Roh Kudus[10]. Membuat beberapa monumen[11] untuk departemen Var dan Alpes Maritimes. Juga membuat berbagai karya patung dan karya seni lainnya yang dipamerkan beberapa kali dalam galeri Henri Gaffié di Nice.

Perangkat desa dan wakil kepala desa Montmeyan[12], ketua komite lokal untuk pembebasan negara (Pasukan Kemerdekaan Perancis)[13][14], kepala desa 1944-1945[6][15]. Wakil hakim pengadilan wilayah Tavernes pada tahun 1946.

Pada tahun 1953, ia mulai berkarya melalui lukisan ; gambar dan lukisan karyanya dipamerkan beberapa kali di Artignosc-sur-Verdon dan Draguignan antara tahun 1955 dan 1957[16].

Dilantik sebagai dosen menggambar di Perguruan tinggi seni rupa Toulon pada tahun 1956 dan mengajar di sana sampai usia pensiun pada tahun 1976[17][18]. Dia meninggal dalam kecelakaan lalu lintas di Montmeyan[19].

Sebuah pameran anumerta[20][21] dengan gambar, lukisan dan patung karyanya, telah diselenggarakan di Montmeyan pada Agustus dan September 1981. Pameran Salon des imagiers ke-24 di Toulon didedikasikan kepadanya[22] dari Desember 1981 sampai Januari 1982.

Karya seni[sunting | sunting sumber]

  • Monumen didedikasikan untuk Jean Aicard, jardin Alexandre 1er, Toulon, 1926 (patung perunggu dihancurkan oleh Jerman selama Perang Dunia II)
  • Kehormatan kepada Prajurit Tak Dikenal, Bas-relief plester, Prix Roux dari Institut de France, Paris, 1933
  • Nelayan menarik dalam jalanya, patung plester, Prix Chenavard dari Perguruan tinggi seni rupa, Paris, 1933
  • Jacques Bonhomme, patung plester, medali perak dari Salon des artistes français, Paris, 1934
  • Monumen[23][24] didedikasikan untuk Raynouard, patung marmer putih, place Saint-Pierre, Brignoles, 1937
  • Terpilih untuk penciptaan monumen[25] yang didedikasikan untuk Général François Mireur, Escragnolles, di bawah pimpinan Paul Landowski, 1939
  • Hadiah pertama dalam kompetisi nasional untuk ereksi sebuah patung berkuda dari Jeanne d'Arc di Nice, 1943
  • Tragedi dan Tari, dua patung monumental[26] di teater terbuka, jardin Albert 1er, Nice, 1947
  • Monumen didedikasikan untuk Emilie Morel, La Martre, 1947
  • Bas-relief[27][28] didedikasikan untuk penyair Charles Calais, Nice, 1948
  • Monumen[29][30][31] didedikasikan untuk para pahlawan dan martir dari Bessillon, Pontevès, 1949

Daftar pustaka[sunting | sunting sumber]

  • Poèmes, choix de seize poèmes de Léon Vérane, calligraphiés et accompagnés de seize lithographies d'Eugène Baboulène, Henri Bertrand-Arnoux, Gabriel Cotel, Paul-M. David, Pierre-Henri Dumas, Louis Férec, Albert Janin, Laurent Mattio, Jean-Gérard Mattio, Victor Nicolas, Georges Obled, Olive-Tamari, Georges Palmieri, Henri Pertus, Léon Sabatier, Salvado. Préface de Joseph Paoli. Presse lithographique de l’Ecole des Beaux-Arts de Toulon, 1957.
  • Jacques Girault, Dictionnaire biographique du mouvement ouvrier français, Centre national de la recherche scientifique, tome 37, Éditions Ouvrières, 1990.
  • Mireille Pinsseau, Les Peintres en Provence et sur la Côte d'Azur pendant la Seconde Guerre mondiale. Éditions La Thune, Marseille, 2004.

Catatan dan referensi[sunting | sunting sumber]

  1. ^ Monument aux morts de Montmeyan sur le site de MémorialGenWeb.
  2. ^ Décès de Bertin Nicolas, Bulletin paroissial illustré de Montmeyan, n° 32, octobre-novembre 1918.
  3. ^ J. Travers, Les exposition du Provençal : Victor Nicolas, Le Provençal, Draguignan, 7 octobre 1957.
  4. ^ Michèle Lefrançois, Paul Landowski, l'œuvre sculpté, Éditions Créaphis, 2009.
  5. ^ Les concours de l'école, Concours Chenavard, Supplément au bulletin de l'association des élèves et anciens élèves de l'École nationale des beaux-arts, n° 70, mai 1933.
  6. ^ a b Jacques Girault, Dictionnaire biographique du mouvement ouvrier français, Centre national de la recherche scientifique, tome 37, Éditions Ouvrières, 1990.
  7. ^ Le Salon 1929, 142e exposition officielle des beaux-arts, Société des artistes français, Paris, 1929.
  8. ^ Le Salon 1933, 146e exposition officielle des beaux-arts, Société des artistes français, Paris, 1933.
  9. ^ Le Salon 1934, 147e exposition officielle des beaux-arts, Société des artistes français, Paris, 1934.
  10. ^ Jeannine Neri et Francis Mora, Un cantoun en Provence, Haut-Var, Éditions Spot, 1994.
  11. ^ Marius Boyer, En art, rien n’est jamais terminé, Le Provençal, Montmeyan, mars 1954.
  12. ^ Jacques Girault, Le Var rouge : les Varois et le socialisme de la fin de la première guerre mondiale au milieu des années 30, Publications de la Sorbonne, Paris, 1995.
  13. ^ Angelin German, Les chemins de la mémoire : 65 ans au service social de la Résistance, Éditions Bonnaud, 2007.
  14. ^ Cahier n° 1 des décisions du CLL de Montmeyan, séance du 19 août 1944, archives communales de Montmeyan déposées aux archives départementales (E dépôt 5 / 1 W 5).
  15. ^ Lettre du Préfet du Var, 6 juillet 1944, fonds de la préfecture de Draguignan aux archives départementales du Var (1 W 46).
  16. ^ J. Travers, Victor Nicolas présente ses dessins et peintures, Le Provençal, Draguignan, 7 janvier 1957.
  17. ^ Beppo sur le site de la galerie Anna Tschopp.
  18. ^ Thierry Hamy : un artiste entre ciel et terre, One country, Revue de la communauté internationale Bahá'ie, n° 38-39, 1999.
  19. ^ Dernier adieu à Victor Nicolas, Var-Matin, 18 juillet 1979.
  20. ^ Affiche de l'exposition posthume à Montmeyan (collection privée).
  21. ^ Louis Fonticelli, Exposition Victor Nicolas, Var Matin, 21 août 1981.
  22. ^ Affiche du XXIVe salon des imagiers à Toulon (collection privée).
  23. ^ Le Livre d'or du centenaire de Raynouard, Brignoles, Centre Universitaire Méditerranéen, 1939.
  24. ^ Photo de l’inauguration du monument dédié à Raynouard le 4 avril 1937 à Brignoles (collection privée).
  25. ^ Maquette du monument dédié au Général Mireur présentée en 1939 par le Comité Mireur à Escragnolles (collection privée).
  26. ^ Photos des statues monumentales du théâtre de verdure en 1947 dans le jardin Albert 1er à Nice (collection privée).
  27. ^ Suzanne Cervera, Nice 1912-2012 : Charles Calais, un poète Niçois, et le centenaire du « Cahier des poètes », Conseil général des Alpes-Maritimes, 2012.
  28. ^ Charles Calais sur le site de Nice Rendez-vous.
  29. ^ Monument dédié aux héros et martyrs du Bessillon sur le site Patrimages de la DRAC PACA.
  30. ^ Vue du monument sur le site de Google Maps.
  31. ^ Monument dédié aux héros et martyrs du Bessillon sur le site de MémorialGenWeb.

Pranala luar[sunting | sunting sumber]